ผิวหน้าที่ร้อนผ่าวชะงักกึก ดวงตากลมสวยเบิกมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา
ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแปรเป็นสีแดงหนักเข้าไปอีก
ความทรงที่นี่...ของเขา...กับเรน...
ร้านกาแฟเล็กๆ แต่บรรยากาศหรูหราโอ่โถง
วันที่เขาและเรนยังเป็นเด็กนักเรียนใน KSN คนหนึ่ง
ร้านที่เปลี่ยนความรู้สึกจากคำว่าเพื่อนของเขา ให้เป็นมากกว่านั้น...----------------------
บรรยากาศเช้าตรู่ในร้านกาแฟที่ปราศจากผู้คนเมื่อหลายปีก่อน...
เด็กหนุ่มสองคนในชุดนักเรียน KSNกำลังนั่งถกเถียงกันที่โต๊ะกาแฟเล็กๆ
"นายไม่ควรจะกินกาแฟ..."
เสียงใสๆ ของเด็กหนุ่มที่นั่งหน้าบูดบึ้งมองเพื่อนรักซดกาแฟ
ในแก้วตรงหน้าอย่างสบายอารมณ์บ่นขึ้น
"นายต่างหากไม่รู้จักโต"
"น้อยๆ หน่อยเรน! ฉันกำลังเตือนนายนะ" ภาณุเถียง
"แล้วนายไม่ลองกินดูบ้างล่ะ ภาณุ" เรนถาม ยิ้มอย่างคนอยากแกล้ง
"ไม่โว้ย ฉันเกลียดกาแฟ..."
หนุ่มน้อยหน้ามลหันความสนใจไปยังคอมพิวเตอร์ตรงหน้าแก้หงุดหงิด
โดยไม่ทันสังเกตถึงดวงตาของคนที่กำลังมองนิ่งมายังเขา
และโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงโปร่งของเพื่อนรักก็ลุกพรวดขึ้น
พร้อมกับที่มือแกร่งช้อนใบหน้าราวรูปสลักนั้นไว้ในมือ
"ไม่ลองกินจะรู้ได้ยังไงว่าชอบหรือไม่ชอบ"
ขาดคำ...ริมฝีปากเรียวก็ถูกประทับด้วยริมฝีปากอุ่นหนาของคนตรงหน้า
รสชาติขมๆ ของกาแฟไหลผ่านมากระทบกับลิ้น ผสมปนเปเป็นความหวานฉ่ำอย่างน่าประหลาด
วินาทีนั้นที่ภาณุไม่มีวันลืม...---------------------------------------
"ความหลังงี่เง่าบ้าบอที่ฉันไม่อยากจำน่ะสิ" ภาณุโพล่งออกมา
เขาสบตากับเพื่อนหนุ่มอย่างท้าทาย
"นายแน่ใจหรือว่านายไม่อยากจำ...คุณชายภาณุ?"
..(ใครจะต่อ เร็วเฟ้ยยย ไอซ์มาแก้ตันให้ละ ต่อไม่ได้ล่ะน่าดู)
_________________
---
>.<PhuWin ForEver>.<Popoling: แอดมินบอร์ดที่ถ้าว่างจากการบ้าภูวินกะวารา
เป็นต้องตะลอนแกล้ง&แซว ชาวบ้านไปเรื่อย

---