..ขอคั่นหน่อยนะครับ หลังจากนี้ไม่ขอรับประกันนะครับว่ามันจะไปถึงไหน TT^TTต้องขออภัยหากทำให้เรนเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้คร้าบบบ ฟุ้งซ่านนนนน
-____-!!! มากมายคร้าบว่าแล้วก็แต่งต่อ
..
จากห้องเรียนภาพรอบตัวของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปกลายมาเป็นภาพห้องรับแขกของบ้านภูวินแทน โชคดีที่วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านภูวินคิด ในขณะที่อรุณเดินดูข้าวของอย่างสนใจ ทันใดนั้นเองเหมือนมีแรงดึงอรุณให้เหลียวมองไปด้านหลัง และนั่นก็คือมือของภูวินนั่นเอง อรุณยังคงสัมผัสกับความอบอุ่นที่ผ่านมาจากมือของภูวินได้เป็นอย่างดี
หิวแล้วอะเรน
หืม เมื่อกี้ก็กินไปแล้วนี่ หิวอะไรอีกละ อย่าบอกนะนั่นนะแค่ครึ่งกระเพาะเล่นซะสามจานรวดภูวินยิ้มให้กับคำพูดนั้น
ใครว่าละอิ่มจะตาย ฝีมือนายทั้งทีจะนิดเดียวเดี๋ยวก็น้อยใจอีก
งั้นหิวอะไรอีกละ เดี๋ยวก็อิ่มเดี๋ยวก็หิว
นายไม่รู้จริงหยอว่าช้านกามลางพูดถึงอารายอะ ภูวินแกล้งลากเสียงยานคางเพื่อให้อรุณรู้ตัวซักที
อย่าบอกนะว่านาย -///- ไอนี่ตอนหน้าแดงจะน่ารักไปถึงไหนกัน ภูวินคิด
ทันใดนั้นเองภูวินก็เข้าไปสวมกอดทันทีพร้อมขโมยหอมจากแก้มใสของอรุณหนึ่งที ก่อนจะเริ่มรามไปถึงซอกคอที่ขาวเนียนแต่ก็ดูแข็งแรงของอรุณ แต่ภูวินก้หยุดการกระทำนั้นเพราะคิดว่าอรุณคงไม่เต็มใจและคงจะเกลียดเขาไปเลยก็ได้ถ้าทำต่อไปเรื่อยๆ เขาจึงเปลี่ยนมายืนกอดอย่างเดียวแทน พร้อมกับ
นายรักชั้นใช่มั้ย เรน
ก็รู้อยู่แล้วนี่ -///-
แต่ชั้นอยากได้ยินอะ รู้แต่ว่าแค่ชอบแต่นายคงไม่คิดจะรักใช่มั้ย
งั้นหลับตาก่อนดิ เอาแค่ได้ยินก็พอ
ทำไม เขินหรอเรน นายจะน่ารักไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย
เปล่าด้วยคำพูดของภูวินทำให้เขาหน้าแดงจนเห็นได้ชัดเลยตอนนี้ ยิ่งหน้าแดงก็ยิ่งน่ารักภูวินคิด
งั้นให้ชั้นมองหน้านายนะอยากเห็นแววตาของนายว่ามันจริงรึเปล่า
เออ ก็ได้ห้ามยังไงก็ไม่ได้แล้วนิ ชั้นรักนาย
เร็วจัง ยังไม่ได้อารมณ์เลยอะ ขอฟังอีกนะ
ชั้น
รัก
นาย เคยัง โว้ยยิ่งพูดหน้ายิ่งแดง ไอบ้าให้พูดทำไมหลายรอบนัก
ชั้นก็รักนายนะเรน ถึงมันจะเริ่มต้นไม่ดีเท่าไหร่ แต่ชั้นก็รู้แล้วละว่าอะไรเป็นสิ่งที่ชั้นควรจะรักและเก็บไว้ตลอดไป
อะไรหรอ
ก็หน้าของนายที่มันกำลังแดงอยู่ตอนนี้ไง น่ารักจนชั้นจะอดใจไม่ไหวแล้วนะ
แม้ว่าจะเป็นผู้ชายด้วยกันนะหรือ
ชั้นไม่สนหรอกเรน ที่ชั้นรักคือตัวตนของเรนมากกว่าถึงมันจะดูว่าแค่ไม่กี่ชั่งโมงแต่ชั้นกลับพูดคำว่ารักออกมาได้เต็มปาก มันดูไม่จริงใจเลยเนอะ นายว่ามั้ย แต่นายก็เป็นคนทำให้มันเป็นไปแบบนั้นแล้วนี่ และชั้นก็ยอมให้นายทำ พอพูดจบหน้าของภูวินก็โน้มเข้ามาหาอรุณใกล้ขึ้นทุกทีๆ และในที่สุดรสสัมผัสหวานล้ำจากริมฝีปากของภูวินก็มาอยู่บนกลีบปากที่หยักได้รูปของอรุณ เขาลิ้มลองความหวานและความรักของภูวินที่มีให้อย่างหมดหัวใจ หลังจากกระทำที่ยากจะลืมนี้ผ่านไป ภูวินจึง
พอแค่นี้ก่อนละกันนะเรน ชั้นรู้ว่าถ้ามากกว่านี้นายต้องว่าชั้นแน่ แต่ต่อไปถ้ามันมั่นคงกว่านี้ชั้นก็ยินดีถ้านายต้องการ
จากคำพูดที่อ่อนโยนแต่ก็แฝงบางสิ่งเอาไว้ทำให้อรุณหน้าแดงมากขึ้นไปอีก
จึงได้แค่ตอบกลับไปว่า อืม
จบแล้วครับ ขอจบเลยละกันนะครับ ก่อนที่ผมจะฟุ้งซ่านมากกว่านี้ อ๊ากกกก ยิ่งแต่งรู้สึกจะยิ่งส่อ
ข้าน้อยนายปังเปาต้องอภัยคร้าบบบ ถ้ามัน
เกินไป และดันใส่ให้เรนเป็นกุลสตรีขนาดนั้น ขอโทดคร้าบบบบ